We can't find the internet
Attempting to reconnect
Something went wrong!
Hang in there while we get back on track
Occurrence and Potential Effects of Microplastics in Belgian Coastal Waters
Original title: Voorkomen en potentiële effecten van microplastics in de Belgische kustwateren
Summary
Researchers developed a method to detect and measure tiny plastic fragments (microplastics) in sand along the Belgian coast, using chemical testing to confirm what type of plastic each piece was. They also estimated how these particles could carry harmful chemical pollutants into the ocean, highlighting a hidden pollution problem, since these plastics are too small to see, they'd been largely ignored compared to visible beach litter, even though they can enter the marine food chain and potentially our own.
De wereldwijde productie van plastics bedraagt momenteel bijna 250 miljoen ton per jaar, tegenover 1.5 miljoen ton begin jaren '50.Een aanzienlijk deel van deze door de mens geproduceerde hoeveelheden synthetische of semisynthetische organische polymeren heeft, onder andere door afspoeling, toerisme en storting door schepen, als eindbestemming de oceaan.De laatste 40 jaar is veel onderzoek gebeurd naar het voorkomen van grote stukken plastic in het zeewater, op de zeebodem en op het strand.Ook negatieve effecten op (aquatische) organismen zijn reeds uitvoerig bestudeerd.Onder invloed van UV straling brokkelen de grotere stukken plastic af tot niet met het oog zichtbare microplastics.Dit zijn geen zogenaamde 'eyesores' meer en zijn lang verwaarloosd als mogelijk milieuprobleem.In deze scriptie werd het Belgische kustgebied onderzocht op de aanwezigheid van microplastics en werd een theoretische berekening uitgevoerd om de mogelijke verspreiding van chemische polluenten via deze deeltjes in het mariene milieu in te schatten.In de eerste fase van dit onderzoek werd een methode ontwikkeld om microplastics in sediment te kwantificeren.Daarbij werd uitgegaan van de methode gebruikt door Thompson et al. (2004).Bij elke kilogram sediment werd 3 l van een verzadigde zoutoplossing (1.2 g.cm -3 ) gevoegd in een stalen emmer, waarna 2 minuten van intensief roeren volgde.Na een bezinkingstijd van 1 uur werd het supernatans afgegoten over een zeef van 38μm.Ieder sedimentstaal werd op deze wijze 2 maal gespoeld.Hierna werd de filter bekeken onder een binoculaire microscoop.De onbekende deeltjes werden bewaard in een petrischaal en geïdentificeerd aan de hand van FT-IR microscopie.Het hiervoor gebruikte toestel was een Perkin Elmer GX 2000 met MCT detector en AutoImage FT-IR microscoop.De deeltjes werden telkens 128 maal gescand om de ruis zo veel mogelijk weg te werken.De bekomen IR-spectra werden gecorrigeerd om de ruis van het water weg te werken en daarna vergeleken met de spectra uit een polymeerdatabase.